می ایند مردانی که میکشند همه را

وه که در این دیار چه گناه سنگینی است

بار بی گناهی بدوش کشیدن.

میکشند و می برند در سکوت لیک

فریاد میکشند انگاه که پای بر سایه شان گذاری

می ایند مردان سیاه پوش

سلاح کین بر دست با تکبر می ایند

سیاهی و سرماست همه جا

از نفس مردان روز سیاه میشود

می ایند مردان سیاهی

برای کشتن و سوزاندن دلها امده اند

باور کن ای یار

بارها گفته بودیم

رازهای نهفته در دل را

دردهای خوابیده در کنج سینه پر درد خویش

باور کن ای یار

بارها گفته بودیم

از سیاهی تنیده بر اسمان دیارمان را

غبار ی که پر کرده اسمان شهر را

باره گفته بودیم

بارها دیده بودیم

باور کن ای یار

از غربت سنگین خود بارها گفته بودیم

از تنهایی غریبانه خویش نالیده بودیم

ای یار ای یار

میدانم تو دیدی و شنیدی و میدانی

لیک چرا چنین خموش نظاره میکنی

هنوز هم میشکنم

نگاه کن !

به رخسار زردم نگاه کن

ز رنج همراهان بی اندیشه دلم خون است

نگاهم کن !

در چشمان غم الودم چه می بینی

اشکی که با خون دل امیخته میگردد

چه بگویم ز نافهمی یاران

ز تهی بودن اندیشه های پوچ

ز کوته بینی یاران

ز که بنالیم از خود؟

بر دار چوب مجازات اویخته شده ایم

بر گناه تیاکان چنین اویخته ایم

چه گناه بزرگی است بی گناهی

عطش کدامین جبار را فرو می نشاند

داغ دل ما

کدامین تشنه را سیراب میسازد

بر زنجیر مجازات ان دانه گندم

هنوز در بندیم و گویی این تاوان را پایانی نیست

هنوز در بندیم و خون بر دلمان میکنند

میباراند بر سرمان اتش خشم هنوز

زان گناه نخست صاجب این جهان

لیک میدانم که ادم نیز مجبور جبر  ان جبار بود

رها شده ایم در این برهوت حشک

بر جرم و گناه ناکرده

در نگاه ان جبار بی گناهی گناهی بس عظیم است

بر جرم ادم هنوز بر دار مجازانیم

سالی دگر امد

با نای و نوا امد

دگر بار پرستوهای مهاجر

باز امدند زان سفر دور

میخوانند زیر لب اواز

"کجا رفت ان دیو سیاه سرما"

ما هنوز هستیم

در بیکران ابی سپهر

ما هنوز هستیم

ما زخمهای بسیار بر تن رنجور خویش داریم

ما رنجهای بسیار دیده ایم

لیک در بیکران ابی اسمان

ما هنوز هستیم"

 حسرت یک روز خوب

حسرت یک روز خوش

مانده بر دل سالهاست

گویی بر در خانه من خوابیده است جغدی سالها

نمی اید نوری یا امیدی

شادی را گم کرده ام . اری سالهاست

میگویم با خود هر روز صبح

اری امروز همان روز است

شاید امروز بتابد  خورشید بر این کلبه تاریک

شاید امروز خنده بنشیند بر لبان خسته من

لیک گویی رویایی بیش نیست

و کابوسهای شبانه اند که می ایند و مینشینند

در این کلبه تاریک

خدا را هجی کن

ای که جای مهر بر جبین داری

و خون مردمان در شیشه

دستانت را نگاه کن . چه میبینی

خدا را هجی کن

ای که فریاد خدا خدایت فضا را پر میکند

و ان دکانی است برای همین چند روز

خدا را هجی کن

ای که سبوها را بشکستید و می ها بریختید

لیک در پیاله شربتان خون ماست

مانده است در کوچه های باریک

بر روی برف که در نور مهتاب چو نقره بر کف زمین خوابیده است

جای پای مردی

گویی گدشته است او   خسته و تنها

گم  شده در پس کوچه های تنگ و باریک

مردی گذشته بود ز اینجا

کس ندانست که او کیست.

دیده اند شاید عده ای چند

جای پایی مانده بر برف

میوزد بادی سرد و میپو شاند رد پای مردی

خسته و تنها

پس از لختی گویی او هرگز نبوده

هرگز نگذشته

و کسی را دیگر یاد نماند

کسی امده بود و رفته است

اری گفته بودیم سالها این سخن

که این جا جای ماندن نیست باید رفت

لیک پای در بندم چنین سخت

رفتنم چگونه باید؟

ماندن در این بیغوله چنین  تلخ چگونه باید؟

خدایا تو میدانی در دلم چه دردهاست

بر شانه و پشتم  زخم  شلاق کدامین  رنجهاست

در میان غم غوطه میخورم لیک نیست فریاد رسم

بتابان بر من ای خدا باران رحمتی

تا بشوید این رنج تلخ

بفرست باد و نسیمی تا پس زند ابرهای تیره را

تا بتابد باز خورشید نور افشان بر هستی ام

انگاه خواهم رفت شتابان

که اینجا جای ماندن نیست .

شما چه میدانید معنی عشق چیست

کلام محبت  واژه ای غریب است

شما چه میدانید معنی مردانگی چیست

مروت دشمن جان شماست

توانتان در جهل ماست

میبینم بخدا انروز

که می شکند پایه های بودنتان

بدانبد که دور نیست انروز

دور نیست

خونم بریزید اما مرا نخواهی کشت

حسرت یک اخ را بر دلتان خواهم گذاشت

ای خونخواران تشنه خون

روحم را نخواهید توانست شکست

می بینم ان روز که خواهید شکست

شکستنی تلخ

شما را می شناسم ای شب سواران

در طول تاریخ بارها امده اید

و بارها با فضاحت رفته اید

شما را میشناسم ای شب پرستان

سیمایتان با اسلاف خود یکی است

رخساره ات چرا چنین برافرخته است

شانه هایت می لرزند

داندانهایت بر هم فشرده میشوند

دستانت میلرزند

فریاد بزن ای مرد

چه چیز را در گلو میفشاری

کدام کینه است چنین تلخ و آتشین

که در سینه تخم کین مینشانی

میدانم بر تو و ما چه گذشته است

طعم تلخی و حقارت را میدانیم

رنج گفته های ناگفته مانده بر گلو را

میدانم ای مرد بی رحمی سربازان خصم

و میدانم رنج و درد زخمهای مانده بر دل

کینه را تقدسی است بی پایان

اگر از خشم به کینه میرسی

فریاد بزن بگذار پاره کند گوشهای سنگین

تا شاید که بیدار کند فروخفتگان در خواب

تا که ویران کند خانه کین

کینه و خشم و فریاد برادرند

گذاشتند سنگ مزار ازادگی

کفن را خونین کرد خون ازادگان

ازادی مرده بود و حال ازادگی نیز

بر او اشک تمساح است و خنده ای تلخ

بر مردان خامش باید امروز گریست

مردانی که دیگر زنده نیستند

اما می پندارند که زنده اند

خامشی عین مرگ ماست

کینه باید زنده بماند

عشق کلام گمشده ای است

که او را نمی یابیم

عشق افسانه ای است

و محبت نیز همچو سیمرغ فسانه گشته است

عشق ارزویی گمشده در ناکجا اباد

در این دیار عشق را با زبان میکشند

چگونه عشق را باور کنم در سرزمین خون و خشونت

کسی سخن از گل سرخ نمیگوید

محبت کلام ممنوعه ای است که تاوانش مرگ است

در این دیار چگونه از سپیدی سخن باید گفت

کلام کشتن است و داد است و فریاد

کلام در سینه ها مان حبس میگردند

و کیته نهال خاموشی است که اینان کاشته اند

همه جا صحبت از خون است و کشتار

دیگر کسی گل سرخ را دوست ندارد

همه سخن از کشتار و نفرت میکنند

خدایا چرا دلها سیاه است

ما را در سرزمین گرگان گرسنه چه کار

کاش میشد زین سرزمین  سیاه پرواز کرد

تا سخن از گل و عشق شنید

تا دلهایمان سیاه نگردند

چگونه در این شوره زار

عشق را دوباره باور کنیم

ایا نمی بینی گرگان سبز و سیاه پوش که میکشند چنین دهشتناک

باد می اید در این کویر خامش

باد می اورد زوزه گرگان گرسنه را

بر استخوان می نشیند اوای گرکان

عشق را در این شوره زار چگونه باور کنیم

سفیران عشق با پنجه های خونین

بر سیمای ما دست نوازش میکشند

اری گفته بودم من

که اینجا جای ماندن نیست باید رفت

باید که پرکشید و زین خرابه اباد رفت

ما را در میان این دیوان سیاه پوش چه کار

ما را توان ماندن و نفس کشیدن این هوای مسموم نیست

فضا را مفسهای منحوس دیو سیاه پر کرده است

باید پر کشید و رفت

ما را یارای دیدن خنده مستانه دیو سیاه نیست

قلب ما در سینه می تپد

چشمانمان در انتظار بختی که شاید بگشاید

دربهای بسته این شانس بسته را

در انتظار امدنش سر میکنیم هر شب و روز را

در این جنگل تاریک سر به دامان که بگذاریم

با که گوییم رازهای نهفته در دل را

سالهاست که فریادمان خاموش در سینه پنهان است

سکوتی در دل ماست برتر ازصدها فریاد

چشم بر این را دهشتناک

ای امید ترا انتظار میکشیم

تا فریاد زند این دشت خامش شوق رهایی

شاید بیاید ان شهسوار با اسب سپیدش

میدانم که او می اید در تاریکترین شب هستیم

تا برفروزد چراغ خانه من

سالها در انتظار امدنش بر بلندای تپه

در معبر بادهای سرد پاییزی

به انتظار نشسته ام

میدام که می اید

که باید بیاید ان باران بر این دشت خشک