دل من چو درياست

پرخروش و طوفاني. اما پاك

پر از امواج پر تمنا كه بر ساحل عشق مي كوبند خود را هر دم

سيلي خور باد اما پر صلابت

دلم چو مرغان آسمان است

بلند پرواز بر تارك آسمان

دلم چو باران است

خموش اما پر غوغا

فرود مي آيد بر آتش خشم اين بيابان

كه بروياند گل محبت را از دل اين خارها

دلم چو درياست

آبي و رويايي

و عشق اين كيمياي گمشده

در سينه من ماوا دارد